Mart-Jaap

heeft wat te zeggen

Categorie: Opinie (pagina 1 van 2)

Een jihad van liefde | Mohamed El Bachire

Een jihad van liefdeEen jihad van liefde by Mohamed El Bachiri
My rating: 4 of 5 stars

Als gelovig moslim bij een aanslag op de metro in Brussel je vrouw verliezen uit naam van Allah. Dat is wat Mohamed El Bachiri overkomt. In dit boekje schrijft hij, met hulp van David van Reybrouck van zich af, niet verbitterd, maar realistisch hoopvol over een wereld vol religies, die in de liefde voor de medemens elkaar kunnen vinden.

In de hedendaagse maatschappij is dit boekje een waardevolle aanvulling in de strijd tegen terrorisme, het ‘verkeerde populisme’ of de jihad. Een verhaal vanuit een slachtoffer, die volgens de opinie net zo goed dader had kunnen zijn, maar het zeker niet is.

View all my reviews

Bestel het boek via de bol.com link hieronder

Klaar met leven ben je nooit…

Sterven wanneer je zelf wilt, gewoon omdat je klaar bent met leven. Of zoals het kabinet het zegt ‘weloverwogen menen dat het leven voltooid is’. Een verzoek om zelfdoding is in zo’n geval ‘legitiem’.

Het kabinet bouwt in haar brief een aantal voorwaarden in om in aanmerking te komen voor zelfmoord zonder reden. Mensen moeten ‘op leeftijd zijn’ (wat is dat precies), een (medische) behandeling moet de wens om te sterven niet weg kunnen nemen, hoe kun je dat ooit op voorhand weten? Het moet vrijwillig zijn, weloverwogen, veilig en zorgvuldig. Tot slot moet altijd een stervensbegeleider ingeschakeld worden.

Toon Hermans zei het vroeger al:
Het leven is geen lolletje
er is een hoop verdriet
maar zo zwaar als wij het maken
is het leven meestal niet

Als ik bovenstaande lees, kan ik sommige dingen wel begrijpen, je kan lijden aan het leven, zeker als je ouder wordt en mensen om je heen wegvallen waar je op steunde. Als je in de avond van je leven bent gekomen, kan je klaar zijn voor de nacht. Maar wat ik absoluut niet begrijp is een complete uitsluiting van een beter leven. Zelfs als je lijdt aan het leven, zonder medische grondslag zijn er absoluut nog dingen die het leven zinvol maken, is het niet voor jezelf dan wel voor anderen. Om die dingen te vinden moet de persoon in kwestie niet geholpen worden door een stervensbegeleider, maar door een levensbegeleider. Iemand die naast je staat op zoek naar zingeving, uitzicht en dan wordt het leven sowieso weer draaglijk, want gedeelde smart is halve smart.

Door het levenseinde als keuze normaal te gaan vinden, wordt de sociale mentaliteit aangepast en verschuift de moraal. De moraal zal voor sommige betekenen dat het onbegrijpelijk wordt dat er mensen zijn die doorleven. De overheid moet inzetten op het Leven. Mensen te allen tijde perspectief bieden en ondersteunen in hun strijd met wegvallende levensdoelen. Vanuit mijn geloof zeg ik dat er zelfs na de dood perspectief is. Als je dat Leven leert kennen heb je altijd een doel. Ik denk dat mensen die willen sterven nog niet eens met Leven zijn begonnen.
De weg die het kabinet, onze maatschappij, nu inslaat doet pijn en verdriet en geeft de kijker de schaar van de Regisseur. Een rol die de kijker niet toekomt.

Volgens Kierkegaard moeten we bescheiden over het geloof spreken. Vooral met onze kinderen – Lazarus magazine

Kierkegaard had niet zoveel met geloofsopvoeding. Want een kant-en-klaar geloofspakketje aanbieden, is puur (zelf)bedrog. Geert Jan legt uit waarom de Deense filosoof daar zo stellig over was.

Bron: Volgens Kierkegaard moeten we bescheiden over het geloof spreken. Vooral met onze kinderen – Lazarus magazine

2 minuten stil zijn, maar blijf niet zwijgen…

Vandaag en morgen staan we stil bij onze vrijheid. Vrijheid die duur is bekocht. Als we twee minuten stil zijn denken we aan hen die vielen. Slachtoffers als gevolg van geweld in oorlogen op missie voor de vrijheid of zinloos omdat ze toevallig anders waren dan de heersende groep.
De bevrijders waren soldaten, vaak van ver, die hun leven gaven om ons vrijheid te geven. We hebben nu vrijheid om te geloven wat we willen, te denken wat we willen en zelfs te schrijven en te zeggen wat we maar nodig achten om te zeggen, kwetsend of niet. We kunnen gaan en staan waar we willen, alles is ons geoorloofd, maar waar hebben we dat aan verdiend?

Vrijheid is duur. 6 miljoen joden. 25 miljoen militairen, een totaal van misschien wel 72 miljoen mensenlevens die eindigden als direct gevolg van de Tweede Wereldoorlog. Een prijs die ons land vrede bracht, die ons continent stabiliseerde.

Op andere plekken in deze wereld is er nog steeds geen vrede of nog geen vrijheid, of zelfs beide niet. Syrië, Eritrea, Sudan, Kenia, Oekraïne, Al Shabaab, IS, Jemen allen momenteel gebukt onder oorlog. Onschuldige mensen proberen te vluchten, zij zijn bereid om hun eigen leven in de waagschaal te leggen voor hun vrijheid en hun vrede. Mannen proberen in niet zeewaardige bootjes een veilig land, een stabiel continent te bereiken om hun kinderen te laten opgroeien in een omgeving van vrede en vrijheid.

En wat doen wij? Wij kijken naar wat het ons kost als deze wanhopige mensen bij ons hun heil zoeken. Misschien minder kans op een baan, misschien nemen ze een overtuiging mee die niet past bij onze samenleving waarin iedereen vrij is te denken wat hij wil. Misschien profiteren ze van de vrede en vrijheid, die wij verworven hebben.

Morgen vieren wij onze vrijheid. Wij vieren vrijheid die we anderen onthouden. Wij vieren vrijheid terwijl mensen zoals wij, niet eens zo ver weg, nog steeds niet vrij mogen zeggen of denken wat ze willen.

Vanavond zijn we twee minuten stil. We denken aan hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Sta er nu ook eens bij stil wat wij overhebben voor de vrijheid van een ander. Denk aan Syrië, denk aan christenen in Korea en Nigeria, denk aan Oeigoeren en Tibetanen in China. Denk aan Papua’s, Noord-Koreanen, vrouwen in Saudi Arabië, vluchtelingen op Lesbos of in het azc vlakbij u thuis. En denk aan hoe wij onze vrijheid kregen. Wat kan jij, wat kan ik doen om hen de vrijheid te geven die ik ook heb? Wees twee minuten stil, maar blijf niet zwijgen. Kom in actie en laat het laatste woord niet aan hen die het woord vrijheid misbruiken voor eigenbelang. Wees twee minuten stil, maar laat je hart spreken.

Verantwoordelijkheid

Ladies, if a man says he will fix it, he will. There’s no need to remind him every 6 months about it

Anoniem

Fotograaf en journalist, ben je een aasgier?

Heerlijk een ramp, een ongeluk of een menselijk fout. Eindelijk kunnen ze zich weer profileren met de meest confronterende plaatjes en de onderste steen boven halen door mensen publiekelijk aan een schandpaal te nagelen en goed misbruik te maken van ooggetuigen die nog (half) in shock menen alles gezien en gehoord te hebben en zonder nadenken alle denkbare verbanden weten te leggen tussen betrokken personen en of bedrijven.

Aasgier

Als nieuwsmedium heb je de taak nieuws te brengen. Mensen te informeren over wat gebeurt, objectief de feiten weergeven. Soms, kan je het nieuws ook duiden, in een commentaar of een opiniërend stuk waarin de schrijver een mening geeft. Maar de eerste taak is mensen informeren over het nieuws, maar hoe doe je dat?
In Oosterwolde, slechts een paar kilometer bij mij vandaan, gebeurde zaterdag een lokale ramp. Bij een evenement kwam een man om. Intens verdrietig, voor zijn familie, voor het dorp, voor de betrokkenen bij het evenement. De verslaglegging van het incident is door diverse media op verschillende manieren gedaan. In het ene artikel worden namen genoemd van betrokkenen en wordt door ooggetuigen gewezen naar die en die. Een ander artikel stelt al vraagtekens bij de verleende vergunning en weer een ander vraagt betrokkenen die meteen gaan vingerwijzen.
Ik begrijp dat je graag scoort als journalist, dat je als fotograaf de mooiste plaatjes wilt en vooral dat ze gebruikt worden in de media. Maar waarom kan dat niet met meer afstand? Met meer respect voor betrokkenen. Waarom moet op de eerste dag al een schuldige gezocht worden? Wat voor baat hebben we bij foto’s en filmpjes van  traumahelikopters? Welk belang dient een medium dat nieuws moet brengen, met het noemen van namen uit een kleine gemeenschap? Met het aan het woord laten van mensen die op zo’n moment onmogelijk een inschatting kunnen maken van de impact van hun woorden?
Wat hier plaatselijk gebeurt is natuurlijk slechts een weerslag van hoe het in het ‘grote’ nieuws gaat. Het lijkt of er journalisten pas enthousiast worden bij een vliegramp (wow zelfs neergeschoten), een religieuze politieke aanslag of een kans om iemand te fileren. Alsjeblieft mensen beperk je tot een (objectieve) verslaglegging en bespaar ons het aasgierengedrag.
Oudere berichten

© 2017 Mart-Jaap

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑